نیمکت
برای آن نیمکت
آخرین دیدارمان یادت هست ؟
قرارمان فقط رفع خستگی نیمکتمان بود...
قرار نبود عطر تو روی این نیمکت
آخرین یادگاریمان باشد
بدون تو این نیمکت...
...
آه...
هنوز به آن استکانها دست نزدم...
ببین انعکاس آخرین لبخند سرخ تو بر لبه ی این استکان...
بی تو
نه من...
نه این نیمکت...
نه تمام این پرستو ها...
حال هیچ کدام از ما...
بگذریم...
هنوز رسول قاصدک را میبینی ؟
اگر دیدی حرفهایش را باور کن...من هنوز و هر روز منتظرم
همین روزه...
همین روزهای روشن
همینجا...
روی همین نیمکت !
بـــــــهـــــــروز.کــــــــــــــــــــــــيانـــ√ی
کمرِ نیمکتمان درد گرفته
چرا بی دلیل بارِ لحظه های سکوت و تکرار را بر دوشش بگذاریم ؟
برای تکاندنِ گرد و خاک از فرش دلهایمان
خستگیِ نیمکت بهانه ی خوبی بود
دست به این استکانها نزن...
بگذارهر رهگذری بداند که این نیمکت
تا ابد رزروِ ماست !
برای دوباره ها و باز با هم بودنها...
وعده ی ما...
همین روزها...همین روزهای روشن
همینجا...
روی همین نیمکت...
بـــــــهـــــــروز.کــــــــــــــــــــــــيانـــ√ی
باز هم لحظه های آن نیمکت...
باز هم یک وصال خیس...
طعم شیرین آن روز فراموشم نمیشود...
امشب...ستارگان هم در و دیوار خانه شان را با نیمکت آذین بسته اند...
چه رویای گرمی...
میدانم چرا امشب
کبوتران در قفس شادند...
بچه های کار آرامند...
به حضرت حرمت اولین دیدار ، در ایوان ابرها آن روز را در آغوش گرفته ام
به امید روزی که...
بـــــــهـــــــروز.کــــــــــــــــــــــــيانـــ√ی
این روز ها...تو همرنگ بهاری...
من نسیم را در گهواره میخوابانم...
همه چیز انگار ابتدای یک آغوش است...آدم من و حوای تو...
با هم...
برای دوباره ها...
نیمکتمان را رنگ میزنیم...
با هم.
این روز ها تنها به یک چیز می اندیشم...
که تو
همانی هستی که روی آن نیمکت
به آخر اسمم "میم" اضافه کردی ؟
نه...بگو که در و دیوار دروغ میگویند
بگو که هنوز اشکهای دلتنگیمان روی یک بند خشک میشود...
بگو...
که تو همان همنشین نیمکتی...
همانی هستی که روی آن نیمکت...
به آخر اسمم "میم" اضافه کردی...
بـــــــهـــــــروز.کــــــــــــــــــــــــيانـــ√ی
یه نیمکت تنها...یه نیمکت خاموش...
.
.
میدونم منو کم نداری...پس چیزی نگو !
درس های آن روز سرد را از برم
آن نیمکت به من آموخت...
که عشق را...لبخند را...هر آنچه پررنگ تر از فاصله را...عمیقتر از مرگ را...
ما را...
یارای آن هست
رها از هر آنچه رهایی را از ما میگیرد...
دستهایمان را دخیل ضریح آغوش هم کنیم
آری آن نیمکت به من آموخت...
درس با تو بودن...برای تو بودن را...
بـــــــهـــــــروز.کــــــــــــــــــــــــيانی
به حرمتِ آن نیمکت
حتی به دروغ...تنها بگو...هستم
خیلی زمان نمیگیرد
شاید به اندازه سعادت یک کرم ابریشم
یا به رستگاریِ یک ماهی به ساحل
یا به انفجارِ سلولِ یک آمیب
یا به معراجِ یک عطسه
فقط یک نفس...
یک نفس تا هوایم را خدا شوی !
| Design By : Pichak |